Zeytin Ağacı Destanı |
|
|
Ben bir zeytin ağacıyım !
Kısa boylu ama heybetli ,
Dev bir burgu gibi gövdeliyim ,
iki bin yıldır çekmişim doğa’nın tüm meşakkatini .
Köklerim bulur arzın taa merkezini .
Ben bir zeytin ağacıyım !
Heybetliyim, bereketliyim…
Dallarım narindir, barış türküleri söylerim .
Adremis prensi imiş ilk sahibim .
İsa’nın doğduğu yıl dalımdan yere düşmüşüm .
O,her yaşamın mahreci olan toprağıma benim.
Kök salmış, yeşermiş,boy atmış,serpilmişim…
On yıl bakmış beslemiş, beni toprağım .
Kasılmış durmuş, kendimle hep öğünmüşüm .
Ben bir zeytin ağacıyım demişim !
İlk zeytinimi on yaşıma gelince vermişim .
İki bin yıl hep kendimi tazelemişim .
Güvercinin gagasındaki dal da benim .
Sezar’ın başındaki taç, benmişim .
Tuttuğu, tek bir dalımdı,barışa uzanan tüm ellerin .
Sihirli bir iksirdir altın rengi yağım benim .
İnsen tenini ben, pırıl pırıl etmişim .
Nice dertlere ben, onunla şifa vermişim .
Bütün kutsal kitaplarda, yazılıdır adım .
Cennet taamıdır benim zeytinim .
Sıcak günleri gölgemle serinletirim .
Kara kışları yağlı ateşimle ısıtırım .
Ben bir zeytin ağacıyım, bereketliyim !
İki bin yıldır değişmedi insanoğlu ile olan münasebetim
.
Bani hırpalamamasını, bana emek vermesini isterim .
Bir güzel bakışına, yetmiş kilo zeytin veririm .
Ben, eli açık, iyi yürekliyim…
Uzun sırıkla vurursa yüksek dalıma, küserim.
Ben de ertesi yıl ürünümü esirgerim.
Bu tembel ademoğlunu, bir türlü adam edemedim.
“iyiliktir, sevgidir, nezakettir, açan her kapıyı” dedim
.
”Ben bir zeytin ağacıyım, yaslıyım tecrübeliyim !
Dinleyin sözümü dedim…
Bana sevgi verin de, görün niceymiş bereketim.’’
Ben bir zeytin ağacıyım !
Kutsalım,heybetliyim, bereketliyim, altın yürekliyim!...
Seçkin Viter 29/01/2003
Karaağaç 17.15 |
|
|
|
|
 |
|
